Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Ήρθε η ώρα των μεταλλαγμένων;

   Με αφορμή την πρόταση του υπουργού περιβάλλοντος Γ. Μανιάτη επί της προεδρίας της Ελλάδας στην Ε.Ε. ώστε να μπορεί όποιο κράτος-μέλος θέλει, να επιτρέψει ή να απαγορεύσει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων ασχέτως με τις αποφάσεις της Ε.Ε. πήρα το θάρρος να φτιάξω αυτό το άρθρο.
     Τι έκανε λέει; Δεν άκουσε κανείς κάτι τέτοιο; Δεν το είπε η τηλεόραση; Σιγά μην το έλεγε!
   Με λίγα λόγια, όποιος κυβερνά την ελληνική κυβέρνηση, ασχέτως με το τι θα ψηφιστεί στην Ε.Ε για τα μεταλλαγμένα, εμείς θα μπορούμε πλέον να τα καλλιεργήσουμε στα χωράφια μας και νόμιμα... Και θα μπορούμε γιατί οι πολιτικοί μας είναι λίγο βρώμικοι. Βλέπετε λαδώνονται λίγο εύκολα... (Μόνο όταν τρώνε;)
  Τι είναι όμως τα μεταλλαγμένα; 
  Σε χωριό ζούμε, κτηνοτροφία είναι η κύρια ασχολία του τοπικού πληθυσμού, καλαμπόκια ταΐζει ο λαουτζίκος τα προβατάκια του, ε, πώς να το κάνουμε... Ρίχνει και το μεταλλαγμένο στα ζωντανά του. Όχι γιατί το προτιμά το μεταλλαγμένο, αλλά αυτό φέρνει ο έμπορας και είναι πιο φθηνό, πώς να το κάνουμε; Εντάξει, νιώθει έναν μικρό ενδοιασμό για το ότι θα ταΐσει μεταλλαγμένη ζωοτροφή το προβατάκι του, αλλά ο ενδοιασμός της τσέπης δεν τον αφήνει να το σκεφτεί καλύτερα. Σιγά μωρέ, τι μεταλλαγμένο, τι υβρίδιο, τι κανονικό καλαμπόκι. Να χορταίνει η κάλεσα να κατεβάζει γάλα να πάρουμε κάνα ευρώ.
   Μεταλλαγμένα λοιπόν, ή αλλιώς γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί είναι οι οργανισμοί εκείνοι οι οποίοι δημιουργήθηκαν τεχνητά από τους επιστήμονες με την αφαίρεση ή την προσθήκη γονιδίων που προέρχονται από οργανισμούς που μπορεί να ανήκουν ακόμα και σε εντελώς διαφορετικά είδη.
   Παράδειγμα: Οι επιστήμονες μπορούν να πάρουν γονίδια από ποντίκια, φίδια, βατράχια, ως επί το πλείστον και να τα μεταφέρουν στα φυτά ή ακόμη γονίδια από μικρόβια και να τα προσθέσουν στο καλαμπόκι π.χ. Έτσι ο νέος οργανισμός που θα προέλθει με αυτόν τον τρόπο θα είναι ένας τροποποιημένος οργανισμός που δε θα γινόταν ποτέ με φυσικό τρόπο.
    Ανάθεμα κι αν κατάλαβε κανείς...
   Ας δώσουμε ένα παράδειγμα αληθινό για να δούμε πάνω κάτω τι γίνεται. Οι φίλοι μας οι αμερικάνοι για να καταπολεμήσουν ένα σκουλήκι στη ρίζα του καλαμποκιού που πήγαινε και το έτρωγε, έφτιαξαν στο εργαστήριο ένα καλαμπόκι που είχε στο dna του δηλητήριο για το σκουλήκι. Πρώτη πατέντα μιλάμε. Δηλητηριώδη το καλαμπόκι, αλλά μόνο για τα σκουλήκια, (λένε)... Τέλος πάντων, τα χρόνια περάσανε το σκουλήκι φαινόταν να χάνεται, οι σκουληκομάνες έκλαιγαν που βλέπανε τα παιδιά τους δηλητηριασμένα... Ώσπου το θαύμα έγινε. Τα σκουλήκια άρχισαν να γίνονται πιο ανθεκτικά στο δηλητήριο και να μην πεθαίνουν τρώγοντας το καλαμπόκι. Και πάνω απ' όλα θύμωσαν! Πως εξοντώνεις ένα βιονικό θυμωμενο σκουλήκι; Βάζοντας ακόμα μεγαλύτερες δόσεις δηλητηρίου. Μάζεψαν λοιπόν τις αγελάδες που ζούσαν εκεί κοντά οι αγρότες να μην ψοφήσουν από το ψέκασμα και έγινε ο κακός χαμός! Τέλος καλό όλα καλά όμως. Νεκρά τα σκουλήκια... Σωρός, όλα νεκρά. Από τις πεταλούδες μέχρι το τελευταίο σκαθάρι όλα νεκρα. Κακός χαμός.
    Βέβαια όπου περνούν αμερικάνοι έτσι γίνεται.
    Όμως, μη νομίζετε πως οι αγρότες εκεί είναι σαν εμάς τους κατσαπλιάδες. Προσέχουν την υγεία τους όπως βλέπετε εδώ από κάτω. Σιγά μην το φάνε κιόλας, ούτε που το αγγίζουν. Εσείς με γυμνά χέρια το πιάνετε ακόμα το καλαμπόκι;
   Συνοπτικά και για να μη μακρυγορούμε, τα μεταλλαγμένα αν καλλιεργηθούν στον τόπο μας μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρη την ισορροπία της φύσης. Ναι, ναι μπορούν και με το παραπάνω. Μπορεί να αυξηθεί η ανθεκτικότητα ορισμένων ζιζανίων μέσω της επικονίασης της γύρης του μεταλλαγμένου. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα ορισμένα είδη να αυξηθούν υπερβολικά και άλλα να εξαφανιστούν εντελώς. Θα μου πείτε... Δε βαριέσαι, να βγάλουμε λεφτάκια θέλουμε γιατί το αγαπάμε το χρήμα. Πώς να το κάνουμε; Χωρίς χρήμα είσαι σκουπίδι. Κι όμως υπάρχουν και ακριβά σκουπίδια. Τέλος πάντων. Στο θέμα μας.
   Δε σας νοιάζει αν θα αυξηθεί η ανθεκτικότητα των ζιζανίων; Έχετε τρακτέρ; Θα οργώσετε ξανά και ξανά; Θα ψεκάσετε roundup? Ψεκάστε, Ψεκάστε... Νέες αναφορές και αναλύσεις δείχνουν και πάλι ότι τo κύριο συστατικό του ζιζανιοκτόνου Roundup της Monsanto συνδέεται με την πρόκληση καρκίνου, γενετικών ανωμαλιών και της νόσου του Πάρκινσον.(BiotechWatch.gr - Ιούλιος 2011)  Τίποτα το ανησυχητικό ε; 
   Συνέχεια αγαπητοί μου αγρότες, συγχωριανοί και των περιχώρων κάτοικοι. Στο θέμα μας.
   Μιλώντας με κάποιον μπάρμπα συγχωριανό, της γενιάς που έφερε τις μεθόδους παραγωγής λαχανικών με δηλητήρια στον τόπο μας, μου είπε χαρακτηριστικά όταν του μίλησα για βιολογικα: "Χάλασε ο τόπος καμάρι μου. Χάλασε η φύση. Δεν γινονται χωρίς λίπασμα και φάρμακα (τα δηλητήρια τα έχουν ονομάσει φάρμακα αυτοί)".
   Βέβαια δεν μου είπε αν χάλασε ο τόπος μόνος του ή αν έβαλε κι αυτός το λιθαράκι του. Τέλος πάντων αν δεν θέλουμε να χαλάσει ή καλύτερα να χαλάσουμε κι άλλο τον τόπο πρέπει να μην καλλιεργήσουμε ποτέ μεταλλαγμένα στην ελληνική γη. Γιατί άπαξ και μολυνθεί το πρώτο χωράφι... Δε συμμαζεύεται άλλο.
   Ας μην ξεχνάμε όμως και τις μέλισσες...
  Που κολλάνε οι μέλισσες; Μεταλλαγμένα και μέλισσες δεν πάνε μαζί. Σε όποιο μέρος καλλιεργήθηκαν μεταλλαγμένα, ο πληθυσμός των μελισσών έπεσε 50% έως και 75% κάτω. "Καλύτερα," θα σκεφτείτε, "γιατί ο γείτονας έχει κάμποσα μελίσσια και δεν τον γουστάρω με τίποτα. Να μη του μείνει κανένα ζωντανό του παλιο*@*@*@!" Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε πριν καταραστούμε τον μελισσοκόμο, ποια είναι η δουλειά της μέλισσας στη φύση εκτός απ' την παραγωγή του μελιού!
  Οι μέλισσες έχουν ενεργό ρόλο στην γονιμοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως μηχανικοί μεταφορείς της γύρης, να το πω και επιστημονικά. Να το πω και απλά όμως, οι μέλισσες γονιμοποιούν τα λουλούδια των λαχανικών και των δέντρων για να βγάλουν καρπούς.
   Ακολουθεί ένας πίνακας με το πως θα είναι η παραγωγή των λαχανικών χωρίς τη βοήθεια της μέλισσας! Λίγα πράγματα βλέπω.

   Αλλά πείτε ότι εγώ υπερβάλω όπως και όλοι εμείς που θέλουμε να κάνουμε κακό σε αυτές τις αγαθές, αγνότατες και με ευγενεστάτους σκοπούς εταιρίες που δημιουργούν τα μεταλλαγμένα, όπως η Monsanto. Δεν επιμένω λοιπόν άλλο εγώ. Είμαι ένας ανόητος. Μπορεί να σας πείσει ο Αλβέρτος; Μα ο Αλβέρτος Αϊνστάιν φυσικά!
   "Αν κάποτε οι μέλισσες εκλείψουν, το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να τις ακολουθήσει".
  
    Συνοψίζοντας έχουμε κίνδυνο για τη μέλισσα, κίνδυνο για τη μετάλλαξη όλου του τόπου, κίνδυνο για νέες ασθένειες στα οικόσιτα, κίνδυνο για τον άνθρωπο, κίνδυνο για τον υδροφόρο ορίζοντα, κίνδυνο να ξεχάσουμε αυτόν τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε...
   Δεν είναι αρκετά; Και όλα αυτά για ποιο λόγο;
  Μήπως τα μεταλλαγμένα έχουν καλύτερη απόδοση έστω από τα υβρίδια;
  ΟΧΙ δεν έχουν!! Αποδεδειγμένα!
  Τότε; Γιατί κάθισαν τόσοι επιστήμονες και σπατάλησαν τόσο χρήμα για να τα φτιάξουν; Για να έρθει ένας άσχετος να πει ότι δεν είναι καλα; Μα τα έφτιαξαν επιστήμονες!
  Ναι, οι επιστήμονες του κακού, έτσι απλά. Μην ξεχνάμε πόσοι επιστήμονες δούλευαν για τον Χίτλερ! Καλός άνθρωπος... Θέος σ'χωρέσ' τον... Οπότε δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω τι προσπαθούν να κάνουν αυτές οι εταιρίες. Αφήστε τη φαντασία σας (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ) να βρει την απάντηση.
  
   Κλείνοντας και μιας και ανέφερα και προηγουμένως τον Αλβέρτο Αϊνστάιν, που, όπως και να το κάνουμε ήξερε δυο πράγματα παραπάνω, θα παραθέσω άλλη μία σοφή του κουβέντα.
"Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από αυτούς που κάνουν το κακό, αλλά από αυτούς που τους βλέπουν χωρίς να κάνουν τίποτε".
   Οπότε είμαστε εμείς υπευθυνοι για όλα όσα θα συμβούν και όχι εκείνοι. Όλοι ανεξαιρέτως...
  

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Κοίμησις της Θεοτόκου.

   Κοίμησις της Θεοτόκου... 
Η Παναγία που λέμε στο χωριό κι όλοι καταλαβαίνουν. Το μοναστήρι που είναι απόλυτα συνδεδεμένο πλέον με το νεκροταφείο του χωριού και με καημούς αμέτρητους.
   Δεν μπορούσα παρά να ξεκινήσω αυτό το blog με το θέμα που με προβληματίζει περισσότερο και δεν είναι άλλο από την τραγική κατάσταση αυτής της ιστορικής Μονής που φέρει στην ταλαιπωρημένη πλάτη της πολλές εκατονταετηρίδες.
   Ως γνωστόν η εκκλησία κάηκε το 1965. Έκτοτε, όπως μου ανέφερε ο Γεράσιμος Καταγής σε μια συνάντηση που είχαμε προς συλλογή πληροφοριών για το συγκεκριμένο άρθρο, έγινε μια προσπάθεια για να προχωρήσουν οι διαδικασίες έναρξης αναστύλωσης το 1995, όταν ο ίδιος ήταν πρόεδρος της κοινότητας Πλαγιάς. Το αγκάθι στην όλη διαδικασία ήταν η χρηματοδότηση, καθώς η σχετική εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων είχε την ανάγκη χρηματοδότησης από την κοινότητα του υπέρογκου ποσού των 80.000.000 δρχ, τη στιγμή που στα ταμεία βρίσκονταν περί τα 15.000.000 δρχ. Τα πράγματα έμειναν εκεί.
   Όσον αφορά τη φωτιά που νέκρωσε την εκκλησία, προσπαθώ να πιστέψω την εκδοχή του ότι κάποιο κερί ή καντήλι έμεινε αναμένο και λόγω των μυριάδων αφιερώσεων, είτε αυτά ήταν νυφικά από νέες της εποχής, είτε ήδη ρουχισμού, χαλιά και κάθε λογής εύφλεκτα υλικά, όλα δωρεές των κατοίκων, η φωτιά πήρε τεράστιες διαστάσεις. Πάντως δεν λείπει και η, ας το πούμε "συνομοσιολογική" εκδοχή, η οποία θα φτάσει πάντα με ψίθυρο στ' αυτιά σου και πάντα προσεκτικά. Αυτή η εκδοχή μιλά για εμπρησμό έπειτα από κλοπή κειμηλίων της Μονής, ταμάτων χρυσών και αργυρών, όπως και του Ιερού Ευαγγελίου,  το οποίο τώρα βρίσκεται στη Βιέννη, έπειτα από δημοπρασία φαντάζομαι, σε κάποια γκαλερί, βάσει όσων υποστήριξε η διευθύντρια της συγκεκριμένης εφορείας βυζαντινών αρχαιοτήτων.
Άποψη του εσωτερικού του ναού από τον Πρόναο.
   Για το εν λόγω Ευαγγέλιο αλλά και για όσα υπήρχαν μέσα στον χώρο της εκκλησίας, θα παραθέσω ένα απόσπασμα από την περιγραφή του Αιδεσιμότατου ιερέως Δημητρίου Νικάκη, εφημέριου εν Τρύφου Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, εν έτει Σωτηρίου 1958 και μηνί 8ου (Αυγούστου).

     ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ
     Ιερόν Ευαγγέλιον χειρόγραφον επί μεμβράνης.
     Άγιον Ποτήριον έχει την εξής επιγραφή:
  ..........*  ΔΕΗΣΙ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ     ΙΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΟΒΟΣ
ΔΙΠΤΥΧΑ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ   
Φέρουσιν ονόματα τεθνεώτων, κοσμικών, ιερομονάχων, ΙΕρέων, Μοναχών, και μοναχής Δαμανής, μοναχής Μαγδαλυνής, και των εξής αρχιερέων: Παρθενίου αρχιερέως ακμάσας κατά τα έτη 1567-1570, Μακαρίου Αρχιερέως ακμάσας 1694, Ιγνατίου Αρχιερέως  ακμάσας 1794, Ιακώβου Αρχιερέως ακμάσας 1769.
   Πάντως δεν γνωρίζομεν τους χρόνους της ακμάσεως των ανωτέρω Αρχιερέων ούτε τα δίπτυχα φέρουσιν ακριβή χρονολογίαν. Ταύτα γράφομεν εκ της ιστορίας της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Άρτης. Η θρησκευτική και χριστιανική εγκυκλοπαίδεια ως αναφέρει αυτή, υπέστη πολλάς μεταβολάς από το έτος 197...*  ότι εχρημάτισεν Επίσκοπος ο Καλλικράτης μέχρι των καθ'ημάς χρόνων. Επί της κόγχης διακρίνονται διάφοροι Αρχιερείς βαστάζοντες εις τας χείρας των το Ιερόν Ευαγγέλιον.
          

    Πλαγίως της προθέσεως διακρίνονται ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης. Η Αγία Τράπεζα περικλύεται δια καλλιτεχνικού κουβουκλίου. Το αρτοφόριον ξυλόγλυπτον Αρχαίον. Εις το αριστερό μέρος τμήμα Νότιον του Αγίου Βήματος, βρίσκεται η θαυματουργός Εικών της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγνώστου Χρονολογίας λόγω φθοράς των στοιχείων, αλλά μεγίστης τέχνης.
   Το θυμιατόν φέρει χρονολογίαν έτος 1163. Η νεωτέρα Εικών της Θεοτόκου χρονολογείται από το έτος 1819.
    Κανδήλαι, θυμιατόν, επτάφωτος ....................................................*  Τέμπλον ξυλόγλυπτον..................* στο μέσον σκαλιστός ο δικέφαλος αετός, έτος 1664.
    Βιβλία: Ιεροδιακονικόν 1755 .....................................* τα φέροντα εν γένει νεωτέρας επιγραφάς έγιναν κατά διαφόρους ......* εποχάς της ακμάσεως της Μονής.
    Εις την Ιεράν Μονήν εφιλοξενήθη η οικογένεια του ........* απέχων 3 χιλιόμετρα από την θέσιν Παλαιοχαλιά  ..............* ακριβώς όπου οι αγωνισταί .... προς Λευκάδαν.
    Η Ιερά Μονή είναι πλουτισμένη από αφιερώματα  .......* Χριστιανών κατά διαφόρους εποχάς. Δυστυχώς ο Ναός υπό Κατάρρευσιν ένεκα .......* χωρίς να υπάρχει κανείς με ενδιαφέρον για το ιστορικόν τούτο   .......  της ιστορικής Ακαρνανίας.

                                                                                                                         *αδύνατον να αναγνωσθεί
    
Μπορεί κανείς να δει την αδιαφορία και την εγκατάλειψη σε κάθε άκρη της εκκλησίας.
Τρούλος στον πρόναο, όπως και τμήμα χρωματισμού σε αρκετά καλή κατάσταση.
Άλλο ένα δείγμα χρωματισμού
       Συνομιλώντας με τον μαστρο-Γεράσιμο όπως τον γνωρίζουν εδώ στην Πλαγιά, έμαθα αρκετά σημαντικά πράγματα που ακολουθούν την δόξα της Κοιμήσεως μέχρι τις ημέρες μας. Ένα από τα βασικά που ήθελα να γνωρίζω ήταν το πόσο μεγάλη αξία είχε στις ζωές των Πλαγιωτών, οι οποίοι τότε ζούσαν στην τώρα εγκαταλελειμμένη Παλιά-Πλαγιά (επίσης σε τραγική κατάσταση το παλιό χωριό) . Η Παναγία ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του χωριανού μου είπε. Όλες οι θρησκευτικές γιορτές τελούνταν σε 'κείνη την εκκλησία, πλην των γάμων. Τάματα υπήρχαν αμέτρητα και κάθε λογής. Όποιος έβρισκε κάποια δυσκολία στην ζωή του μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από την Παναγία. Μέχρι και οι γυναίκες που δυσκολεύονταν να κάνουν παιδί, έτρεχαν στο μοναστήρι να πάρουνε τον κρίνο Της. Και τότε, απόλυτα καθησυχασμένες και σίγουρες πως θα πιάσουνε παιδί, γινότανε το "θαύμα".
   Μιλώντας για γάμους εκείνης της εποχής, του ζήτησα να γυρίσουμε λίγο πίσω γιατί όπως είχα ακούσει, την ημέρα της πυρκαγιάς γινόταν ένας γάμος στο χωριό και όλοι οι χωριανοί βρίσκονταν εκεί. Τελικά όπως μου είπε, τη μέρα εκείνη γίνονταν 3 γάμοι! Το ημερολόγιο έδειχνε 15 Αυγούστου, τη μέρα της γιορτής Της.

Η νότια πλευρά.
Οι τοίχοι ασβεστώθηκαν να φύγει η κάπνα. Σε πολλές περιπτώσεις που έχει φύγει ο ασβέστης, εμφανίζεται ο στολισμός της εκκλησίας, τα χρώματα.
  
    Η Ιερά Μονή είναι περιμανδρωμένη και ο χώρος την μάνδρας μετεβλήθη εις νεκροταφείον της ενορίας Πλαγιάς. Και εντός της μάνδρας είναι ενταφιασμένη η μοναχή της Μονής. Μας λέει συνεχίζοντας ο εν Τρύφο εφημέριος Δημήτριος Νικάκης.
Το κυπαρίσσι της Παναγίας.
    Η έξωθεν θύρα είναι κάτωθι του κωδωναστασίου της μάνδρας. Μόλις εισερχόμεθα εις την μάνδραν, αριστερά είναι τα κελιά της Μονής. Και εις τα οποία κάθεται μια σεβαστή δέσποινα εκ των χωρίων της Λευκάδος η οποία αφιέρωσεν τον βίον της εις την υπηρεσίαν της Θεοτόκου και του Κυρίου. Και επιβλέπει και συντηρεί εις άκραν καθαριότηταν τον Ναόν της Θεοτόκου και ακτινοβολούν ημέραν τε και νύκτα αι ιεραί κανδήλαι του Ναού.


   Έξωθι της μάνδρας είναι η μεγάλη και ιστορική Κυπάρισσος. Υπάρχουν φήμαι ότι εφυτεύφθη κατά τον χρόνον της ιδρύσεως της μονής. Το ύψος και το πάχος δικνύουν την μεγάλην ηληκίαν της Κυπαρίσσου. Ο ναός είναι βασιλικού ρυθμού μετά τρούλου (κουμπαί). Ο κώδων  (καμπανα) χρονολογείται από το έτος 1111. Τον χρόνον της ιδρύσεως της μονής αδυνατούμεν να γράψωμεν. Πιθανόν ο Κώδων να προέρχεται από άλλην μονήν. 
   Αυτά εν ολίγοις έχουν μείνει από τις αναφορές του πάτερ-Δημήτρη για το μοναστήρι και όλα αυτά έφτασαν στα χέρια μου μέσω του εφημέριου Πλαγιάς Ελευθέριου Καταγή. Τον ευχαριστώ πολύ για την τιμή αυτή όπως και τον Π. Μπουρδάρα που με βοήθησε αρκετά.
   
Κεραμικά χτισμένα στον τοίχο της εκκλησίας. Ο τρόπος με τον οποίον οι Βυζαντινοί αρχιτέκτονες μοίραζαν τον ήχο μέσα στις εκκλησιές. Τεχνική που κατά γενική ομολογία εντυπωσιάζει.


  Συνεχίζοντας τη συνομιλία με τον μαστρο Γεράσιμο φτάσαμε στο έτος χρονολόγησης της εκκλησίας της μονής. Τόσα χρόνια κανείς δεν μπόρεσε με βεβαιότητα να μου λύσει αυτή την απορία. Κι αν έψαξα στην μισογκρεμισμένη εκκλησία για κάποια επιγραφή δεν κατάφερα και πολλά, δεδομένου ότι δεν έχω και τις απαραίτητες γνώσεις να κρίνω την εποχή κάποιου κτίσματος.
   "Κι όμως" μου είπε "γνωρίζουμε πιθανόν τη χρονολογία που κτίστηκε η εκκλησία. Χτίστηκε το 1137".
    Μου έκανε εντύπωση ότι γνώριζε και αυτό. Πριν ακόμα να τον ρωτήσω από που και πώς γνωρίζει κάτι τέτοιο, ο ίδιος ξεκίνησε να μου λέει ότι, είχε ακούσει από ραδιοφωνικό σταθμό, τον τότε "Σταθμό της Αλήθειας" αν δεν κάνω λάθος, για τη φωτιά που κατέστρεψε την Παναγία. Αυτός ο ραδιοφωνικός σταθμός είχε πληροφορηθεί την είδηση από ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας! Και η χρονολογία που έδωσαν οι Ρώσοι ήταν το 1137. Όλα αυτά λίγες εβδομάδες μετά την φωτιά.
Είσοδος στον πρόναο. Δυτική πύλη.
    Ήμουν και ακόμα είμαι εντυπωσιασμένος καθώς φτάνουν γεγονότα και πράγματα στ' αυτιά μου που μέχρι τώρα δεν μπορούσε να τα φτάσει ούτε η φαντασία μου. Εντύπωση  επίσης μου έκανε το ότι ο τρούλος της εκκλησίας δεν ήταν χτισμένος από απλή πέτρα που είχε σφηνωθεί τόσο καλά ώστε να μην πέφτει και να συγκρατεί το βάρος της και τα κεραμύδια, αλλά από ελαφρόπετρα. Δηλαδή από υφαιστειογενή πέτρωμα, το οποίο είχε μεταφερθεί εδώ, προφανώς από τα νησιά του Αιγαίου.
   Συνεχίζοντας, έμαθα ότι ακόμα και με τη φωτιά η εκκλησία δεν γκρεμίστηκε. Αν και είχε κατακαεί όλο το εσωτερικό της εκκλησίας εκείνη την αποφράδα μέρα, ο τρούλος δεν είχε υποχωρήσει. Τη ζημιά την έκανε η πυροσβεστική. Έχοντας αναπτύξει τεράστιες θερμοκρασίες οι πέτρες και περισσότερο το ηφαιστειογενές πέτρωμα του θόλου, πέφτοντας επάνω τους το νερό, ήταν σα να γινόταν μία μικρή έκρηξη, με αποτέλεσμα έπειτα από το κατάβρεγμα της πυρόσβεσης το μεγαλύτερο μέρος του θόλου να καταρεύσει. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να ακούει κανείς κάτι τέτοιο από κάποιον που  έζησε τα γεγονότα και η μνήμη του φαίνεται να μην έχει την παραμικρή απώλεια παρά την πάροδο τόσων ετών.
   Τον ρώτησα για τα ιερά κειμήλια της εκκλησίας, για όσα γνώριζα τουλάχιστον, όπως το ευαγγέλιο, τον κρίνο και τη ζώνη της Παναγίας, που τόσο η συναισθηματική όσο και η αρχαιολογική τους αξία είναι ανεκτίμητη. Πριν αρχίσει να μου εξηγεί το τι ήταν το καθένα, με ενημέρωσε για τη φύλαξή τους όλα αυτά χρόνια. Όλα τα κειμήλια της εκκλησίας βρίσκονταν κλειδωμένα μέσα σε ένα επίσης βυζαντινής τέχνης ξύλινο κασελάκι το οποίο είχε υποδοχές για 5 κλειδιά και αυτά τα κλειδιά μοιράζονταν σε 5 επιτρόπους. Ο ίδιος μου είπε ήταν κάποτε επίτροπος. Για να ανοίξει το κασελάκι χρειαζόταν και τα 5 κλειδιά, συνεπώς και τους 5 επιτρόπους παρόντες, ειδάλλως αν έλειπε έστω και ένα κλειδί δεν ήταν δυνατόν να ξεκλειδώσει.
   Στη συνέχεια φτάσαμε και στο ευαγγέλιο που όπως είπαμε και παραπάνω, ήταν γραμμένο σε σελίδες από δέρμα. Το πως έφτασε όμως στη Βιέννη δεν θέλησα να ρωτήσω, γιατί δεν είναι δική μου δουλειά. Ένα είναι σίγουρο, πως κάποιος το καπηλεύτηκε και το πούλησε, έτσι απλα. Άλλο κειμήλιο ήταν και η ζώνη της Παναγίας μια ζώνη φτιαγμένη από ύφασμα η οποία είχε πάνω της σκαλιστά αργυρά τμήματα, μου είπε απλά. Όπως και ο κρίνος που απ' όσα κατάλαβα ήταν κομμάτια αποξηραμένα κλεισμένα σε κάποιο σκεύος ώστε να μπορεί να τα μυρίζει η γυναίκα που ήταν δύσκολο να συλλάβει.
   Το μοναστήρι λειτούργησε σαν μοναστήρι μέχρι και το 1836 όταν επί Όθωνος καταργήθηκαν όσα μοναστήρια είχαν λιγότερους/ες από 6 μοναχούς/ες. Παρ' όλα αυτά η Παναγία, ή καλύτερα η Κοίμηση της Θεοτόκου φιλοξένησε κάποιες καλογριές εκ των οποίων η τελευταία φέρεται να εξέπνευσε και να τάφηκε εκεί, το 1960.
   Είναι πάντως οδυνηρό να σκεφτεί κανείς ότι η εκκλησία παρ'όλη την πίστη και την αγάπη των κατοίκων της παλιάς Πλαγιάς, κατάφερε να επιζήσει χωρίς την φύλαξη και τη φροντίδα κάποιας σεβαστής δέσποινας όπως ανέφερε και παραπάνω ο εφημέριος Νικάκης, μόνο 5 χρόνια! Αν υπολογίσει κανείς ότι η εκκλησία χτίστηκε το 1137, μέχρι το 1965 είχαν περάσει 828 χρόνια, μέσα στα οποία χρόνια ο τόπος έζησε πολέμους και κατακτήσεις Βενετών και Τούρκων κατά κύριο λόγο. Κι όμως δεν κάηκε τότε... Κάηκε στα χέρια ανθρώπων που ζούσαν μέχρι πριν λίγα χρόνια αφήνοντας την πολιτιστική μας κληρονομιά καρβουνιασμένη. Και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί.
   Βλέπετε όλες αυτές τις χιλιετίες της ανθρώπινης ιστορίας, η πίστη έχει έχει οδηγηθεί προς διάφορες κατευθύνσεις και ο Θεός έχει αλλάξει διάφορα πρόσωπα. Ο μοναδικός Θεός που έμεινε απαράλλαχτος από την αρχή της ύπαρξής του και συνεχίζει την ανοδική του πορεία σε σημείο παραλληρήματος την σύγχρονη εποχή, είναι το ΧΡΗΜΑ. Αυτόν το Θεό αγαπούν και σέβονται αν όχι όλοι, οι περισσότεροι άνθρωποι. Και στην Πλαγιά επίσης. Αυτός ο Θεός το έκαψε το μοναστήρι.
   Αλλά γι' αυτόν θα μιλήσουμε άλλη φορά.

   Να προσθέσω, στα λαογραφικά του χωριού και της εκκλησίας της Παναγίας, για το "Θηρίο" όπως το αποκαλούν ακόμα όλοι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Πλαγιώτες. Το θηρίο λέγεται ότι ήταν ένα πελώριο φίδι το οποίο φέρεται να ζούσε στις υπόγειες θολωτές αποθήκες της Μονής. Οι παλιοί λένε ότι καθόταν πάνω στα βαρέλια με το λάδι και δεν άφηνε κανέναν να πλησιάσει, πλην των καλογραιών.
Θολωτό υπόγειο βορειοδυτικά της Μονής. Η σκοτεινή όπως γνωρίζουν οι παλιότεροι.